این روزها ، باور بودنت حتی برای چشمانم هم سوال شده ؛

دراین میان ، خود را به تلاطم گردبادی نامرد می سپارم

تا تو را در تو بیابم

در سرانجام تصمیم

ناچارم که دل به امواج بیرحم دریای طوفان زده ای بسپارم

که پیش از این ، جان عاشقان را می گرفت

اما ، هرگز ندانستم چرا ؟

از غم ، چشمم پر است

 و آرزودارد قطره ای ببارد

افسوس ، که حتی ترنم اشک هم مرا می آزارد

و چیزی جز غروب جدایی را به یادم نمی آورد

پس من چیستم ؟

برگی تازه که از نهال آرزوهای جوانی جدا گشته

یا خاک سرد سواحل شمالی که پیش از این دستهای عاشقان را به هم می رساند ؟

شاید هم ، صدای رد پای فرشته ای در برف

که برای آشتی دادن پروانه ها به زمین بازگشته

در این هیاهو

باید که زیست ، چه با تو ؛ چه بی تو

در غربت یا آرزو و شاید هم وقتی در رویا . . .

باید که از سبد یکرنگی کودکی که در باغهای سیب می دود

نوری چید

تا بتوان ستاره همیشه خاموش چشمانت را دوباره روشن کردنیستی

به این امید که

روزی از پشت پنجره های فولادین قلبت ، بارش باران را با غرور حس کرد

چونان که این روزها می گذرند و می گذرند

با یاد خاطراتت

 همچون ابرهای آسمان

و حتی دمی مرا تنها وا نمی گذارند

گوئی ، یاد تو مرا از نوازش خواب می رباید

با من می زید

و مرا در خلوتی در بر می گیرد

مبادا ، این بغض بترکد و نفرت تجربه شود

ولیکن ،

 قلبم از این تکرار بی معنا پر است

و آرزوئی نو می خواهد

تصویری از بودنت

می نگرم

حتی تصور بودنت هم زیباست
اگر چه نیستی

عشق ، فریب و حسرت ؛

واژه های مترادفی که همواره غم غربت را گوشزد می کنند

و تو را محوتر

چرا این فاصله ناتمام ، تمام نمی شود ؟

کسی نمی داند

تنها باید که از قعر دریچه ای درقلب ، آرزوئی کرد ، پاک
که لحظه ای

از پس آن پنجره کوچک
بشود